دیـدمت باز در گذرگاهے

دیـدمت باز در گذرگاهے
از پـےِ سال‌هـا جدایـے
ڪودڪے بـاز زنـده شـد در مـن:
آن صفـا و بـےریـایـےهـا...
زنـده شـد بوسـہ‌هـاے پنهـانے
ڪہ شـب انـدر خیـال مـا میـریخت.
روزهـا ، امـّا کنـار یـکدیگـر
همـہ از چشـم مـا حیـا میریـخت.
آه از آن گفتـہ‌هاے عـشـق آمیـز
ڪہ بـہ دل بـود در نـهان مـا را
لیڪ جز درس و جـز کتاب ، سخـت
خـود نمیرفت بر زبـن مـا را
دیـدمت ولـےافسـوس
ڪہ تــو دیـگر نـہ آنچـنان بودے
مـن خـزان دیده باغ درد انگیـز
تو خـزان دیده باغبـان بودے...!