نازنین ِ کوبانی! آن چیزی که رنج ِ یک فاجعه را قابل‌تحمل ت

نازنین ِ کوبانی! آن چیزی که رنج ِ یک فاجعه را قابل‌تحمل تر می‌کند، لبخندِ توست. لبخندِ تو بوی فردا می‌دهد. بوی کوهستان‌هایی که منتظر ِبازگشتِ مردمانشان هستند. لبخندِ تو، پُلی است میانِ تراژدی و امید. پلی که ناجی مردمانیست که تراژدی، متن زندگی‌شان بوده، هست و نباید باشد.

شک ندارم! اگر راهی برای گذار از فاجعه وجود داشته باشد، آن را لبخندِ تو و سکوتِ ابدی «عزیز» می‌سازند. لب‌های تو و چشمان عزیز، مخرج مشترک زندگی هستند. در سرزمینی که دهه‌هاست در تکاپوی یافتنِ خروجی رنج و تراژدی است. سرزمینی که مرگ را خسته کرده. سرزمینی که تشنه زندگی و آزادی است.