اشتباه می گیری

اشتباه می گیری
من را با صندلی، با در، با دیوار...
با عطر ملایم ِ زنی که توی تاکسی کنارت می نشیند
اما
حساب ِ تو از همه ی خیابان ها جداست
و از همه ی بیمارستان ها، اداره ها، بانک ها
حساب ِ تو چیزی نیست
که در کرایه ی یک مسیر کوتاه، جا شود
تو با همه ی عابران ِ پیاده فرق می کنی
و با همه ی مردها
که سیگار می کشند و از راننده تشکر می کنند
این را وقتی کنارت نشسته بودم و
برایم از عشق می گفتی، فهمیدم
اما تو نفهمیدی
هر زنی که روسری اش قرمز بود
من نیستم!