حسِ خوبِ  زِندگی  را با تو  مَعنا کَرده اَم

حسِ خوبِ  زِندگی  را با تو  مَعنا کَرده اَم
بَر تو  اَسرارِ  دَرونَم  فاش و اِفشا کرده اَم
دشتِ پُریاس وشَقایق را به رویَت دید ه اَم
شَبنَمِ   لَغزانِ  گونه  با  تو  شیدا   کرده اَم
حِسِ خوبِ زندگی بَرغُتچه ی لَبهای توست
ساحلِ طوفانی   دِل   با  تو  دَریا  کرده اَم
حالِ مَن خوش با نسیمِ بوی عَنبَر گونه ات
قاصدِ عشق  نهان ،  بُر  تو هویدا  کرده اَم
در خودم گُم بودَم و دَر کوچه سارانِ غُروب
با طلوعِ  روزِ خوش  دِل بَر زُلیخا  کرده ام
سَر به بالینِ دِل و رُخساره اَت تصویرِ جان
ای به قُربانَت  بیا  گُم گَشته  پیدا کرده اَم
شوره زاران  بودَم  و کردی گُلِستان بیکران
جُز تو ای سروِِ روان هَر دیده حاشا کرده اَم