نَگــذار هَـر کَـس کــه آمـَد و مانـدنی نَشـُد

نَگــذار هَـر کَـس کــه آمـَد و مانـدنی نَشـُد
تــــــو را
دِلت را
صِداقَتَت را
ﺑــا خودَش یَـدَکـــ بِکِشــَد..

نَـگذار رویِ دوست داشتَنَت قیمت بُگْــذارد..

کـــه هَر وقتـــ
از ﺳَرِ بی ﺣﻮﺻﻠکی
از سَرِ نـﺒـوﺩﻥِ ﺁﺭﺍﻣشی
آمَدُ سُـراغت را گِرِفت
حــالَت را پُرسیــــد
ﺩِلَت را قِلقِلکــ داد و بــاز رفت ـ..

ﺗــو بِمانی و دُنیـایی از اشکـ
تــو بِمانی و چِـرا و امًـا و اگـــر..

اگـَر کسی ﺑﺮﺍﯼِ ﺭﻓﺘﻦ آمـاده ﺑﻮﺩ ...
" تـــــــو هَم بُــرو "

تــو هَـم خــودت را
از لحظــه هایَـش کــه هیــچ
اﺯ فِکــرَش هــَم بگیـــر

ﺗــــو بایَــد تمـــامَت بمـانَـد
ﺑﺮﺍےِ او کـــه
ﺗَمـــامَش ﺗﻨﻬــا و تنهـــا براےِ تــوستــ.