گر نیمه شبی مست،درآغوش من افتد

گر نیمه شبی مست،درآغوش من افتد
چندان به لبش بوسه زنم کز سخن افتد

صدبار به پیش قدمش جان بسپارم
یکبار مگر گوشه ی چشمش بمن افتد

ای برسر سودای تو،سرها شده بر باد
دور از تو چنانم ،که تنی بی بدن افتد

آوازه ی کوچک دهنت ورد زبانهاست
پیدا شود آن راز،که در هردهن افتد

شیرین نفتد؛ هر که زند تیشه،که اینکار
شوری است، که تنها بسر کوهکن افتد