آفتاب! ای محبتِ بی مرز! بتاب ؛ به سایه‌سار نا امیدی‌مان ،

آفتاب! ای محبتِ بی مرز! بتاب ؛ به سایه‌سار نا امیدی‌مان ، بتاب!
آسمان! ای زیباییِ بی حصر! ببار ؛ به کویر آرزوهایمان ، ببار !
ما را بتاب که حل شده ایم در اقیانوس بی کرانه‌ی روزگار و دنبال جزیره‌ی آرامشمان می‌گردیم ،
ما را ببار که دلمان کمی معجزه می خواهد، کمی حادثه ی ناگهانیِ خوب ...
مایی که به آمدن روزهای خوب، خوش‌بینیم ...