■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■

■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■
Sweet Love²¹



*فیلم به نیمه رسیده بود و هوا توی اتاق از گرمای چراغ‌ها و بوی شکلات هنوز غلیظ بود. جیمین توی هر صحنه‌ای از فیلم که صدای خنده می‌اومد، خودش هم می‌خندید... حتی گاهی بدون اینکه صحنه واقعاً خنده‌دار باشه!*

+ *خندیدم*
جیمین! اون صحنه غم‌انگیز بود، چرا داری می‌خندی؟

- *بغض ساختگی گرفت و گفت با لحن جدی*
چون غم‌انگیز بود... و من از غم خوشم میاد... مخصوصاً وقتی تو بخندی وسطش!

+ اووو... فلسفی شدی؟
*بغض خنده‌م ترکید و بالشِ کنارم رو بلند کردم و پرت کردم سمتش.*

- *جاخالی داد، بالش خورد به مبل.*
وای! حمله‌ی موجود نرمِ ناشناس! اعلام حالت دفاعی!

*هر دو شروع کردیم به حمله‌ی بالش‌ها. بالش‌ها پرواز می‌کردن و صدای خنده‌هامون توی اتاق پیچیده بود. یکی از بالش‌ها خورد به لیوانِ آب و چِکید روی زمین؛ صدای "شلپ" باعث شد منفجر بشیم از خنده.*

+ حتی زمین داره می‌خنده از دستت...

- یا شاید داره گریه می‌کنه چون ما زیادی خوشحالیم!

*دوباره بالش رو گرفت و انداخت سمت من. من هم با نمک‌پاش، تهدیدش کردم! جیمین که حالا کاملاً توی حس بود، چشماش برق می‌زد.*

+ وایستا وایستا، جدی‌جدی داری می‌بازی امروز!

- من همیشه بازنده‌م... مخصوصاً وقتی طرف مقابلم تو باشی.

*همون لحظه یه صدای “پوف” اومد. بالش‌ها رو کنار زدیم و دیدیم یه دسته پفک روی زمین وا رفته! جیمین با خنده‌ی بچه‌گانه‌ای نشست و از روی زمین چند تا برداشت و به همدیگه تعارف کرد. پودر نارنجی پفک روی انگشتاش مونده بود و من با خنده پاکش کردم.*

+ ببین دست‌هات چه‌قدر نارنجی شدن! مثل خورشید غروبن.

- و تو مثل ماهی که ازش عکس می‌گیری.

*یه لحظه سکوت شد، از اون سکوت‌هایی که پر از شیرینی و نگاهه.*

*بعد از چند دقیقه، جیمین برخاست و گفت:*

- می‌دونی چی کم داریم؟ یه جشن بزرگ برای دو نفر!

+ ایده‌ات خیلی خطرناکه... یعنی چی دقیقاً؟

- یعنی آهنگ، رقص، و بی‌نظمیِ کامل!

*بلند شد، گوشی رو برداشت و آهنگ گذاشت. نور صفحه‌اش، مثل چراغی لرزان، فضا رو بازیگوش کرده بود. خودش وسط اتاق شروع کرد به رقصیدن. حرکاتش نیمه‌مست، نیمه‌عجیب، ولی فوق‌العاده بامزه بود.*

+ وای وای وای، الان سقف می‌ریزه از انرژیِ تو!

- اگه بریزه، با بالش‌ها درستش می‌کنیم!

*منم از جا بلند شدم، خودش کشیدم وسط اتاق، و در نورِ کم، شروع کردیم به رقصیدنِ بی‌قانون: چرخیدن، دست‌زدن، خنده، و حتی افتادن روی مبل در لحظه‌هایی که زیاد می‌چرخیدیم. هیچ چیزی منظم نبود. هیچ لحظه‌ای منطقی نبود. ولی همه‌چیز، درست حس می‌شد.*

*جیمین روی مبل افتاد و با صدای گرفته گفت:*
- من رسماً ذوب شدم...

+ ذوب شدی؟ مثل بستنی؟

- آره... ولی بستنیِ شکلاتی که از خنده آب می‌شه.

*نشستم کنارش. دوتامون نفس‌نفس می‌زدیم. چشم‌هامون برق می‌زد، گرما و شیطنت توی هوا پیچیده بود. یه حالِ نیمه‌مستی، نیمه‌رویا داشتیم. نه چیزی خیلی واقعی بود، نه کاملاً خیال. دنیامون بین هر دو شناور بود.*

+ دیگه نوبت یه نفسِ آرومه.

- آره... ولی قول می‌دم اگه بخندیم، دوباره آشوب می‌شه!

*خندیدیم. با هم. اون خنده‌ی مستانه‌ی خسته، از ته دل. بعد دوتامون آرام سرمونو گذاشتیم کنار بالش‌ها. چراغ خاموش شد، ولی نورِ کمِ شهر از پنجره هنوز روی صورتش افتاده بود. چشماش نیمه‌باز و لبخندش هنوز اونجا بود.*

*هیچ‌کدوم نمی‌دونستیم دقیقاً چی داریم می‌گیم یا فکر می‌کنیم. فقط یه حسِ زندگی بود. یه حسِ گرم، شیرین، و پر از شوخی‌های ریز و لبخندهای نیمه‌هوشیار. شب ادامه داشت، طولانی و پر از خنده‌های آرام…*


ادامه دارد...
دیدگاه ها (۰)

پارت ۴۰

#عشق_یا_گلوله؟𝑪𝒉𝒂𝒑𝒕𝒆𝒓 𝑶𝒏𝒆 : ¹𝑷𝒂𝒓𝒕 : ²⁸ویو میکا_____چند ثانیه...

پارت ۴: از استیجِ رؤیاها تا قلبِ هایب!اون شبِ کنسرت، اصلاً ح...

***### 🖤 **رمان: ازدواج اجباری با یک مافیا**### **فصل دوم - ...

مافیای من

### پارت ۳: سایه‌ای در اتاقِ خواب (ورود به حریمِ ممنوعه)فکر ...

چند پارتی جیمین پارت پنجم

مافیای من

پارت ۵۵خورشیدِ صبحگاهی به آرومی از پرده‌هایِ سنگینِ اتاقِ طب...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط