چون طفل که از تلخی داروست پریشان،با دوست پریشانم و بی دوس

چون طفل که از تلخی داروست پریشان،با دوست پریشانم و بی دوست پریشان

ابرو به هم آورده و گیسو زده بر هم،چون ابر که بر گنبد مینوست پریشان

مجموعه ی ناچیز من آشفته ی او باد،آن کس که وجودم همه از اوست پریشان

دست و دل من بر سر این سلسله لرزید،در جنگل گیسوی تو آهوست پریشان

با حوصله ی تنگ و دل سنگ چه سازم؟ ،با دوست پریشانم و بی دوست پریشان…

.