به احساس

به احساس
رها شدگی محض نیاز دارم،
به آرامشی زاییده‌ی سرخوشی
و بی‌خبری و اهمیت ندادنِ به هیچ چیز.
نیاز دارم بدون هراس و اضطراب،
حوالی خودم پیله‌ای بکشم و
خودم را از جهان و اتفاقات آن دور کنم.
بدون نگرانی، بدون کنترل،
بدون دویدن و رسیدن و جنگیدن
و هدف داشتن.
نیاز دارم اهمیت ندهم
به هر دغدغه‌ و مشغولیتی که هست.
باید از دویدن و دقت کردن و بیش از اندازه حساس بودن دست بردارم، کنج خلوتی قرار بگیرم، تیشه‌ای بردارم و رسوب سنگینِ اینهمه اندوه را از پیکره‌ی روانم بتراشم و آرام‌تر شوم.
نیاز دارم خودم را بردارم
ببرم جایی که به هیچ چیز فکر نکند.
من این مدت بیش از توانم
به همه چیز فکر کردم و
فراتر از آستانه‌ی تحملم دوام آوردم.
نیاز دارم
زخم‌های فراوان و بازِ روانم را مرهم بگذارم و شکستگی‌های عمیقِ وجودم را ترمیم کنم و با حال مساعدتری به پیکار با زندگی برگردم، به میدان اندوه‌ها و رنج‌ها و نگرانی‌های ناشی از زیستن و فهمیدن و
تلاش برای
«انسان خوب‌تری بودن»...
🌱🌷🌱