「#𝗡𝗘𝗠𝗘𝗦𓏺𝗜𝗦」
「#𝗡𝗘𝗠𝗘𝗦𓏺𝗜𝗦」
مُـجــٰازاتـگـر
𝗣𝗔𝗥𝗧 : 65
✦.................................
برای چند ثانیه، هیچکس تکان نخورد نه به این خاطر که دستور را نشنیده باشند.
بلکه چون هنوز صحنهای که مقابلشان اتفاق افتاده بود را باور نمیکردند.
مردی که ماهها نامش در گزارشهای محرمانه تکرار میشد مردی که دهها عملیات را به شکست کشانده بود...
حالا روی زانوهایش قرار داشت.
در سکوت.
در شکست
[ ❗حدود یک ساعت بعد... ]
سایه داخل یکی از بازداشتگاههای فوق امنیتی سازمان منتقل شده بود اتاقی کاملاً فلزی بدون پنجره بدون هیچ راه فراری دو سرباز مسلح پشت در ایستاده بودند.
و سه لایه سیستم امنیتی فعال شده بود اما با این حال...
آرام روی صندلی نشسته بود بیاسترس بیعجله انگار زندانی نشده باشد انگار منتظر چیزی باشد
یکی از مأموران پرونده را روی میز کوبید.
مأمور: اسمت
سایه لبخند زد جوابی نداد.
مأمور: اسمتو بگو مجرم
سکوت..
مأمور با عصبانیت روی میز کوبید اما درست همان لحظه...
صدای باز شدن در اتاق شنیده شد همه برگشتند.
تهیونگ وارد شد فقط حضورش کافی بود تا اتاق ساکت شود.
مأموران سرخم کردن و کنار رفتند.
سایه نگاهش را بالا آورد.
و لبخند محوی روی لبش نشست.
سایه: بالاخره اومدی.
تهیونگ روبهرویش نشست.
نه پروندهای باز کرد نه سؤالی پرسید فقط نگاهش کرد.
همان نگاه سنگین و سرد.
چند ثانیه سکوت میانشان کش آمد.
بعد سایه آرام گفت:
سایه: میدونی جالبه چیه؟
سکوت.
سایه: از همون اول فهمیده بودی من رئیس اصلی نیستم.
این بار نگاه تهیونگ کمی تیزتر شد اما چیزی نگفت.
سایه خندید.
سایه: از چشمات معلومه.
چند لحظه بعد تهیونگ بالاخره حرف زد.
_ اسمت.
سایه سرش را کج کرد.
سایه: مستقیم رفتی سر اصل مطلب.
سایه لبخندش را حفظ کرد.
اما این بار در چشمانش چیزی شبیه احترام دیده میشد.
احترام یک دشمن احترام مردی که شکست خورده اما هنوز ارزش رقیبش را میداند.
سایه: اگه بگم چی؟
_ میگی.
سایه: و اگه نگم؟
تهیونگ حتی پلک هم نزد.
_ بازم میفهمم
سایه: واسه همینه که همه ازت میترسن...
... _
سایه: تحدیدم کن... کتکم بزن.... هرچی که دارمو بگیر ولی اینجوری حرف نزن
لبخند سایه برای اولین بار محو شد چون بدترین نوع دشمن را روبهرویش میدید.
کسی که تهدید نمیکند.
فریاد نمیزند اما هر حرفش شبیه حکم قطعی است
مُـجــٰازاتـگـر
𝗣𝗔𝗥𝗧 : 65
✦.................................
برای چند ثانیه، هیچکس تکان نخورد نه به این خاطر که دستور را نشنیده باشند.
بلکه چون هنوز صحنهای که مقابلشان اتفاق افتاده بود را باور نمیکردند.
مردی که ماهها نامش در گزارشهای محرمانه تکرار میشد مردی که دهها عملیات را به شکست کشانده بود...
حالا روی زانوهایش قرار داشت.
در سکوت.
در شکست
[ ❗حدود یک ساعت بعد... ]
سایه داخل یکی از بازداشتگاههای فوق امنیتی سازمان منتقل شده بود اتاقی کاملاً فلزی بدون پنجره بدون هیچ راه فراری دو سرباز مسلح پشت در ایستاده بودند.
و سه لایه سیستم امنیتی فعال شده بود اما با این حال...
آرام روی صندلی نشسته بود بیاسترس بیعجله انگار زندانی نشده باشد انگار منتظر چیزی باشد
یکی از مأموران پرونده را روی میز کوبید.
مأمور: اسمت
سایه لبخند زد جوابی نداد.
مأمور: اسمتو بگو مجرم
سکوت..
مأمور با عصبانیت روی میز کوبید اما درست همان لحظه...
صدای باز شدن در اتاق شنیده شد همه برگشتند.
تهیونگ وارد شد فقط حضورش کافی بود تا اتاق ساکت شود.
مأموران سرخم کردن و کنار رفتند.
سایه نگاهش را بالا آورد.
و لبخند محوی روی لبش نشست.
سایه: بالاخره اومدی.
تهیونگ روبهرویش نشست.
نه پروندهای باز کرد نه سؤالی پرسید فقط نگاهش کرد.
همان نگاه سنگین و سرد.
چند ثانیه سکوت میانشان کش آمد.
بعد سایه آرام گفت:
سایه: میدونی جالبه چیه؟
سکوت.
سایه: از همون اول فهمیده بودی من رئیس اصلی نیستم.
این بار نگاه تهیونگ کمی تیزتر شد اما چیزی نگفت.
سایه خندید.
سایه: از چشمات معلومه.
چند لحظه بعد تهیونگ بالاخره حرف زد.
_ اسمت.
سایه سرش را کج کرد.
سایه: مستقیم رفتی سر اصل مطلب.
سایه لبخندش را حفظ کرد.
اما این بار در چشمانش چیزی شبیه احترام دیده میشد.
احترام یک دشمن احترام مردی که شکست خورده اما هنوز ارزش رقیبش را میداند.
سایه: اگه بگم چی؟
_ میگی.
سایه: و اگه نگم؟
تهیونگ حتی پلک هم نزد.
_ بازم میفهمم
سایه: واسه همینه که همه ازت میترسن...
... _
سایه: تحدیدم کن... کتکم بزن.... هرچی که دارمو بگیر ولی اینجوری حرف نزن
لبخند سایه برای اولین بار محو شد چون بدترین نوع دشمن را روبهرویش میدید.
کسی که تهدید نمیکند.
فریاد نمیزند اما هر حرفش شبیه حکم قطعی است
- ۸۵۱
- ۱۹ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط