گاهی دلم می گیرد...

گاهی دلم می گیرد...

برای تمام جنین هایی که ،

چند لحظه مانده به وقوع بودنشان ،

سقط می شوند...

در هیبتِ یک دیو...

دستم را میگذارم همانجایی که باید می بود...

و ریسه میروم...

هه...

چیزی را از دست نداده ای بچه پلنگِ من...!

پدرت جز هم آغوشیِ ،

آخرِ شب به هیچ عشقی مؤمن نبود..،

پدرت غروب ها ،

شعر هایش را با شیشه ی شراب عوض می کرد...

ولی نگذاشت دچار خوفِ دنیا شوی...

اینجا زندگی نیست ،

اینجا میدانِ مین است...

بی چکمه ،

نمی شد به دنیا یِ ما بیایی...

هیچ کجای دنیا ،

شعر را با یک جفت چکمه ی بچه گانه عوض نمیکردند...

وگرنه...

شاید...