آینده قصری است که ستونهایش را از استخوانهای خستهی ن

آینده، قصری است که ستون‌هایش را از استخوان‌هایِ خسته‌یِ نسلِ ما تراشیده‌اند. ما هیزمِ آتشی شدیم که قرار است آیندگان را گرم کند، بی‌آنکه بدانند هر جرقه‌یِ آن، از سوختنِ یک آرزویِ نارس برخاسته است. آن‌ها وارثِ لبخندی می‌شوند که ما بذرش را با اشک آبیاری کردیم. ما همان "پل"هایِ انسانی هستیم که عبورِ سبک‌بارِ دیگران را تماشا کردیم، در حالی که خودمان سهمی جز فرسودگی و ته‌نشین شدن در غبارِ زمان نداشتیم.