آنها نقد امروز ما را به نسیهی فردایی فروختند که

آن‌ها نقدِ “امروزِ” ما را به نسیه‌یِ “فردایی” فروختند که فقط در کلمات‌شان وجود داشت. تمامِ جوانی و توانِ یک نسل را گرفتند تا بهشتی بسازند که دیوارهایش از شعار و سقفش از رویا بود. اما وقتی غبارِ وعده‌ها فرو نشست، بیدار شدیم و دیدیم که آن کلیدهایِ طلایی، تنها قفلِ درهایِ خودشان را باز می‌کرد؛ و ما ماندیم و سفره‌ای که هنوز بویِ نان نمی‌دهد، اما طعمِ تلخِ فریب را به خوبی چشیده است.