دردناکترین بخش زندگی اینجاست که میبینی تقویم ورق میخو

دردناک‌ترین بخشِ زندگی اینجاست که می‌بینی تقویم ورق می‌خورد، اما هیچ‌چیز در دنیایِ تو عوض نمی‌شود. بیدار می‌شوی، همان اتاق، همان فکرها و همان کارهایِ تکراری که به آن‌ها عادت کرده‌ای، نه چون دوستشان داری، بلکه چون راهِ دیگری بلد نیستی. شب که می‌شود، به جایِ رضایت، فقط “خستگی” را به رختخواب می‌بری. انگار در یک فیلمِ تکراری حبس شده‌ای که کارگردانش یادش رفته فرمانِ “کات” بدهد. تکرار، آرام‌آرام اشتیاقِ آدم را می‌کُشد و از تو کسی را می‌سازد که فقط زنده‌ است، اما زندگی نمی‌کند.