روزها دیگر نمی‌گذرند تکرار می‌شوند شبیه به قطره‌های یکن

روزها دیگر نمی‌گذرند؛ تکرار می‌شوند. شبیه به قطره‌های یکن

روزها دیگر نمی‌گذرند؛ تکرار می‌شوند. شبیه به قطره‌های یکنواختِ باران بر سقفی سفالی، سرسام‌آور و بی‌وقفه بر پیکرِ روحم می‌کوبند. بامداد که سر می‌رسد، خورشید با همان نورِ بی‌رمقِ دیروز، ملال را روی سرِ شهر می‌پاشد و من، نقشِ فرسوده‌ی خویش را از روی تقویمی که سال‌هاست ورق نخورده، دوباره آغاز می‌کنم.

​ما در بندِ زمان اسیر نشده‌ایم، ما در چرخه‌ی ابدیِ یک روزِ تکراری به بند کشیده شده‌ایم؛ روزی که در آن اندوه پیراهنی کهنه است که هر صبح به تن می‌کنیم و شب با همان زخم‌های دیشب، سر بر بالینِ دلتنگی می‌گذاریم.

​غم‌انگیزترین چرخه اینجاست: ما به امیدِ «فردا»یی نفس می‌کشیم که وقتی می‌آید، می‌بینیم چیزی جز جنازه‌ی «دیروز» نیست.


​در این تکرارِ محزون، زمان خاصیتش را از دست داده است؛ دیگر نه زخم‌ها کهنه می‌شوند و نه امیدی تازه متولد می‌شود.اسیرِ روزمرگیِ تلخی که آرام و بی‌صدا، نبضِ زندگی را در وجودمان خاموش می‌کند و تنها نفس کشیدنی سرد را به یادگار می‌گذارد.
دیدگاه ها (۲۰)

خاکسترِ خاطره»شبی که ماه، بی‌حوصله، پشتِ ابرهایِ خاکستری پنه...

مافیای من

007-پنهان در مه - پارت ۸۸

آن میوه ای که فاطمه آن را طلب نمود...

حقیقتِ تلخِ زیستن، همین دایره‌یِ واژگونی‌ست که ما را در میان...

ما در میانه‌یِ تقویمی گرفتار شده‌ایم که صفحاتش به هم چسبیده‌...

من همانم؛ گم‌شده در ازدحامِ #سکوت،که صدای خویش را نیز در هجو...

حقیقتِ تلخِ زیستن، همین دایره‌یِ واژگونی‌ست که ما را در میان...

زمان لعنتیهمه ی درد هارا کهنه می کندکهنه می فهمی؟حل نمی شود...

انرژی به وجود نمی آید، تنها از نوعی به نوعی دیگر تبدیل می شو...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط