او که بلندتر از همه می‌خندد و با هر کلامش، لبخندی بر لبی

او که بلندتر از همه می‌خندد و با هر کلامش، لبخندی بر لبی می‌نشاند، احتمالاً سنگین‌ترین بغض‌ها را در گلو دارد. شوخی‌هایش نه از سرِ بی‌خیالی، که از سرِ ناچاری است. او یاد گرفته است رویِ لبه‌یِ تیغِ رنج برقصَد و با صدایِ قهقهه‌اش، صدایِ خُرد شدنِ استخوان‌هایِ روحش را پنهان کند. به چشم‌هایش نگاه کن، دقیقاً در همان لحظه‌ای که خنده از رویِ لبانش می‌پَرد؛ آنجا کوهی از حرف‌هایِ نگفته و دردهایِ چشیده پیدا می‌کنی.