عشق، قمارِ آدم‌هایی است که از تکرارِ روزهای بی‌رنگ خسته ش

عشق، قمارِ آدم‌هایی است که از تکرارِ روزهای بی‌رنگ خسته شده‌اند. قبل از آن، تو یک «نفر» بودی و بعد از آن، تو به یک «خاطره» یا یک «انتظار» تبدیل می‌شوی. تلخیِ ماجرا اینجاست که عشق لزوماً برای همه خوشبختی نمی‌آورد؛ برای بسیاری، فقط یک آیینه‌ی دق است که نشان می‌دهد چقدر می‌توانند تنها باشند. نرسیدن، دردی است که با خودت می‌کشی، اما رسیدن و فهمیدنِ اینکه این هم درمانِ دردهایت نبود، مرگی است که ایستاده تجربه می‌کنی. شاید بعضی‌ها هرگز عاشق نمی‌شوند، نه چون لیاقتش را ندارند، بلکه چون جهان نخواسته است آن‌ها را در این آتشِ بی‌رحم، خاکستر کند.