روزگار...

روزگار...
همبازی کودکان نشو
چشم می گذاری
لبخندی قایم می شود…

گاهی دلت از سن و سالت میگیره
میخواهی کودک باشی
کودکی که به هر بهانه ای
به آغوش غمخواری پناه میبرد
بزرگ که باشی…
باید بغض های زیادی را
بی صدا دفن کنی…!

کودکى کو
شادمانى ها را چه شد
تازگى
کامرانى ها را چه شد
چه شد آن رنگ من و آن حال من
محو شد آن اولین آمال من
شد پریده رنگ من از رنج و درد
این منم، رنگ پریده ، خون سرد …

.

.


.