@sahar1820

گاهی مشکل از آدم‌ها نیست؛ از اندازه‌ای‌ست که ما برایشان در زندگی‌مان تعیین کرده‌ایم.
ما گاهی به آدم‌ها بیشتر از لیاقتشان بها می‌دهیم، بیشتر از اندازه‌ای که باید می‌بخشیم و برای ماندنشان بیشتر از آنچه شایسته‌اند، اصرار می‌کنیم؛ فقط چون مرام و معرفت خودمان اجازه نمی‌دهد کسی را نیمه‌راه رها کنیم.
اما لیاقت با محبت فرق دارد. قرار نیس هرکس را که دوست داریم، تا همیشه در نزدیک‌ترین جای زندگی‌مان نگه داریم. بعضی آدم‌ها را باید به اندازه‌ی رفتارشان دید، به اندازه‌ی معرفتشان دوست داشت و به اندازه‌ی لیاقتشان در زندگی نگه داشت.
همان‌طور که بهروز اتونی می‌گوید:
«به آدم‌ها اندازه‌ی لیاقتشون بها بدیم، نه اندازه‌ی مرام و معرفت خودمون.»
برای ماندنِ دیگران اصرار نکنیم؛ هرکس در نهایت به اندازه‌ی لیاقتش در زندگی ما می‌ماند.
بودی خوش، نبودی خوش‌تر.