قرار ما

قرار ما
فصل انگور بود
فصل خوشه چینی بادهای مست
در سایه سار تاک های وحشی...
اینک
که چیده اند
خوشه های سیاه انگور را
_باغداران_
نگاهم را
در جاده ها گم کرده ام
شرابی موهایم
باد را مست کرده
و قلبم
چون یاقوتیِ سرخی
در دستان باغبان
از هیجان می لرزد...
تو دیر کردی
انگورها شراب شدند
درختان ، عریان
و رز های قرمزی
که از باغ همسایه چیده بودم
در نگاهم پژمردند...
تو نخواهی آمد، میدانم
مرگ اما
با شاخه ای رز سفید
پشت در است...