Forbidden Moon (22)

Forbidden Moon (22)

ویو لیا

با تعجب به تائه‌جون نگاه کردم.

— پیام... برای من؟

اون فقط سرش رو تکون داد.

جونگکوک همون لحظه گفت:

— هیچ‌کس نمی‌ره پیشش.

اخم کردم.

— ولی شاید...

— نه.

با اخم نگاش کردم.

— جونگکوک...

— گفتم نه.

اعصابم خورد شد.

— همیشه همین کارو می‌کنی. حتی اجازه نمی‌دی خودم تصمیم بگیرم.

نگاهم کرد.

— چون ممکنه برات خطرناک باشه.

— از کجا می‌دونی؟

— چون من می‌دونم.

دیگه چیزی نگفتم.

از این جوابش متنفر بودم.


---

ویو جونگکوک

تائه‌جون کنار گوشم آروم گفت:

— چی‌کار کنیم؟

چند لحظه فکر کردم.

— اول خودم می‌بینمش.

— اگه تله باشه؟

— احتمال زیاد هست.

تائه‌جون آهی کشید.

— پس منم میام.

سرمو تکون دادم.


---

ویو لیا

همین که از اتاق رفتن، کلافه روی صندلی نشستم.

سوآ آروم صدام زد.

— لیا...

برگشتم سمتش.

— آره؟

چند ثانیه نگام کرد.

— از جونگکوک ناراحت نشو.

پوزخند زدم.

— آسونه از بیرون قضاوت کردن.

سوآ لبخند تلخی زد.

— اون بیشتر از چیزی که فکر کنی، نگرانته.

سکوت کردم.

راستش...

اینو خودمم فهمیده بودم.

ولی دلیلش رو نمی‌دونستم.


---

ویو جونگکوک

وقتی به دروازه دهکده رسیدیم، دو تا نگهبان مردی رو محاصره کرده بودن.

صورتش زیر کلاه شنلش پنهان بود.

همین که منو دید، لبخند زد.

— بالاخره رهبر اومد.

بی‌حوصله گفتم:

— پیامتو بگو.

اون سرشو کج کرد.

— نه به تو.

— پس به کی؟

— به لیا.

اخم کردم.

— هر چی هست، به من بگو.

چند ثانیه ساکت موند.

بعد آروم گفت:

— بهش بگو...

مکث کرد.

— ماه کامل نزدیکه.

و وقتی ماه کامل طلوع کنه...

دیگه هیچ‌کس نمی‌تونه حقیقت رو پنهان کنه.

همون لحظه یکی از نگهبان‌ها خواست جلو بره.

اما...

مرد دود سیاهی شد و جلوی چشممون ناپدید شد.

تائه‌جون با ناباوری گفت:

— لعنتی... فقط یه سایه بود.

من مشتامو گره کردم.

کایروس...

بازم یه قدم از ما جلوتر بود.

...

ادامه دارد...

#رمان#داستان#فیکشن#کمپانی_فلورا#جونگکوک