𝑭𝒂𝒌𝒆: #مستر_جئون

𝑭𝒂𝒌𝒆: #مستر_جئون
𝑷𝒂𝒓𝒕: 24

از زبان جونگکوک؛

دستشو گرفتم و آروم کشیدم سمت خودم..
همون لحظه از درد جمع شد.‌.

ا.ت: آخخخ... نه...

نگاهم افتاد به مچ پاش، کبود شده بود.‌. فکم قفل شد..

چند ثانیه فقط به جای کبودی خیره موندم.. بعد سرمو بلند کردم و به اون پسره نگاه انداختم ، اگه چند دقیقه دیرتر رسیده بودم...

نمی‌خواستم حتی تصورش کنم ، دوباره رو به ا.ت کردم..

جونگکوک: می‌تونی راه بری؟

سرشو تکون داد..
ا.ت: نه

آروم خم شدم ، دستم رو پشت زانوهاش بردم و براید بغلش کردم..

ا.ت: چیکا-

جونگکوک: ساکت.. الان فقط باید برسونمت خونه..

بدون توجه به اعتراضش بردمش سمت ماشین ، بین راه به یکی از آشناها زنگ زدم تا بیاد ماشینش رو جابه‌جا کنه..

بعد خودم پشت فرمون نشستم و راه افتادم..

چند دقیقه گذشت.. صدای گرفته‌ش تو ماشین پیچید،،
ا.ت: منو کجا می‌بری؟

جونگکوک: خونت

چند لحظه سکوت کردم.. بعد پرسیدم؛

جونگکوک: اونا کیا بودن؟

جوابی نداد.. نگاهم از جاده جدا نشد..

جونگکوک: ا.ت... اونا کیا بودن؟

بازم سکوت.. اما این بار صدای نفس‌های لرزونش رو می‌شنیدم ، صدای آروم گریه‌ش..

دستم دور فرمون محکم‌تر شد.. دیگه چیزی نپرسیدم..

وقتی رسیدیم، دوباره بغلش کردم و بردمش داخل خونه.. آروم روی مبل نشوندمش..

جونگکوک: بهتری؟

ا.ت: نه

اون یه "نه" بیشتر از هزار تا جمله درد داشت!

رفتم سمت آشپزخونه ، بعد از کلی گشتن یه جعبه کمک‌های اولیه پیدا کردم.. برگشتم کنارش و آروم مچ پاشو پانسمان کردم..

جونگکوک: فردا می‌برمت بیمارستان.. یکی از دوستام معاینه‌ت می‌کنه! باید مطمئن بشیم چیز جدی‌ای نیست..

هیچی نگفت.. همچنان سرش پایین بود ، موهاش ریخته بودن روی صورتش...

و من از این سکوت لعنتی متنفر بودم، چند ثانیه نگاهش کردم..

بعد آروم موهاشو کنار زدم ، انگشتام لرزش خفیفی داشتن،،

جونگکوک: ا.ت...

سرشو بالا نیاورد..

جونگکوک: چرا گریه می‌کنی؟

بالاخره چونه‌ش لرزید.. اما باز چیزی نگفت..
نگاهش کردم..اونم آروم سرشو بلند کرد؛

چشم‌هاش از گریه سرخ شده بودن؛ و برای اولین بار بعد از مدت‌ها...

هیچ‌کدوم نتونستیم نگاهمون رو از هم بدزدیم!

انگار هزار تا حرف بینمون بود...
اما هیچ‌کدوم جرئت گفتنش رو نداشتیم!