به پای خویش برفتم ، که پــای دارِ تو باشم

به پای خویش برفتم ، که پــای دارِ تو باشم
دگـر چگــونه توانـم ؟ کنار و یارِ تــو بـــاشم ؟

مرا به دیده ی یک شمع نیم سوخته دیــدی ،
به این امید که شاید ، شبی به کارِ تو باشم

منی که ریشه ی خود را به دستِ سردِ تو دادم
به خود چگونه بگـویم ؟ که راهدارِ تــو باشم ،

من آن نسیمو تو ای گل! که خار خواندی یم، اما !
به دل امـیـد مبندم ، که غمگســارِ تــــو بـاشــم ،

چگونه چون غزلی در صحیفه ی تــــو بیایم ؟
چگونه گوشه ی کاغذ به اختصـارِ تو باشم ؟