به خواب از آن نروچشم خسته‌ام تا صبح

به خواب از آن نروچشم خسته‌ام تا صبح
که همچو مرغ شب افسانه گوی خویشتنم

به روزگار چنان رانده گشتم از هر سوی
که مرگ نیز نخواند بسوی خویشتنم