من آنقدر امروز و فرداهای نیامدن را دیده ام ,

من آنقدر امروز و فرداهای نیامدن را دیده ام ,
که دیگر هیچ وعده بی سرانجامی خواب و خیال و آرزوهایم را آشفته نمیکند . . . . .
حالا یاد گرفتم که فراموشی دوای درد همه نداشتن ها ,
نخواستن ها و نیامدن هاست . . . . .
یاد گرفتم که از هیچ لبخندی ,
خیال دوست داشتن به سرم نزند . . . . .!
یاد گرفتم که بشنوم تا فردا . . . . .
و به روی خود نیاورم که فرداها هیچوقت نمی آیند . . . . .