باران که شدی مپرس ، این خانه ی کیست

باران که شدی مپرس ، این خانه ی کیست
سقف حرم و مسجد و میخانه یکیست...
باران که شدی ، پیاله ها را نشمار!
جام و قدح و کاسه و پیمانه یکیست
باران ! تو که از پیش خدا می آیی
توضیح بده عاقل و فرزانه یکیست
بر درگه او چونکه بیفتند به خاک
شیر و شتر و پلنگ و پروانه یکیست
با سوره ی دل ، اگر خدارا خواندی !
حمد و فلق و نعره ی مستانه یکیست...
این بی خردان ، خویش ، خدا می دانند
اینجا سند و قصه و افسانه یکیست
از قدرت حق ، هرچه گرفتند به کار
در خلقت حق ، رستم و موریانه یکیست...
گر درک کنی خودت خدا را بینی
درکش نکنی ، کعبه و بتخانه یکیست...