هر روحی در این هستی قلمرو و ارتفاع خاص خودش را برای پرو

هر روحی در این هستی، قلمرو و ارتفاع خاصِ خودش را برای پرواز دارد. گاهی کسی از سرِ شوق یا کنجکاوی، تلاش می‌کند در آسمانِ تو بال بزند؛ مدتی همسفر می‌شود و سعی می‌کند با تپش‌های قلب تو هماهنگ شود. اما حقیقت این است که “هم‌مسیر بودن” با “هم‌فرکانس بودن” متفاوت است.

کسی که دنیایش لایه دیگری دارد، دیر یا زود در ارتفاعِ بلندِ نگاهِ تو، دچار تنگیِ نفس می‌شود. این نه تقصیر اوست و نه نشانه برتری تو؛ این تنها قانونِ طبیعت است. جهان همیشه آدم‌ها را به جایی بازمی‌گرداند که با ریتمِ درونی‌شان سازگار باشد. پس اگر کسی از کنارت رفت، بدان که ریه‌هایش دیگر تابِ هوایِ قله‌ای که تو در آن ایستاده‌ای را نداشت. بگذار برود تا هر دو در مدارِ حقیقی خود به آرامش برسید.