به اندازه ی یک فنجانِ قهوه...

به اندازه ی یک فنجانِ قهوه...

به اندازه ی چند دقیقه ،

با من نشسته بود...

از خودش گفت ،

از قصدِ آمدنش...

از چرایِ رفتنش...

ساده بود و صمیمی...

لحنی داشت، به گوشِ احساسِ من، بی انتها...

غریب...

قهوه اش را خورد، دستم را فشرد و رفت..

ماجرایِ عجیبی ست بودنِ ما آدم ها...

یک نفر برایت چند دقیقه وقت می گذارد ،

و به اندازه ی خوردنِ یک قهوه، چشمانت را به دنیائی تازه باز می کند...

برای یک نفر، عمری وقت می گذاری...

همان کسی که قادر است به اندازه ی خوردنِ یک قهوه،

دنیایی را خراب کند...

با تاسف نمی نویسم...

برای بیدار شدن، برای شروع های تازه...

هرگز دیر نیست...

قهوه های تلخ، آدم های تلخ، و روزهای تلخ ،

الزاماً به معنی پایانی تلخ نیست...

هنوز هم معتقدم برای وارد شدن به دنیای دیگران ،

باید به اندازه یک فنجان قهوه برایشان وقت گذاشت...