𝐖𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐃𝐚𝐧𝐜𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐌𝐮𝐬𝐢𝐜 𝐂𝐚𝐧𝐧𝐨𝐭 𝐑𝐞𝐚𝐜𝐡

𝐖𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐃𝐚𝐧𝐜𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐌𝐮𝐬𝐢𝐜 𝐂𝐚𝐧𝐧𝐨𝐭 𝐑𝐞𝐚𝐜𝐡
ادامه p29
تهیونگِ باتم رو همونجا لا به لای کت جین و شلوار جین بالنی مشکی رنگش گذاشت. ترجیح میداد یه تاپ، توی لباس های عجیب و گشاده جونگکوک باشه.
در همون حین، جونگکوک در دو رختکن اون طرف تر، به آغوش لباس های گشاد و راحت خودش برگشته بود.
تیشرت قرمز، شلوار بگ مشکی و جردن قرمز مشکیش رو پوشید که چندان زمان نبرد. از رختکن بیرون اومد. به آینه خیره شد. اون واقعا همون جونگکوکی بود که دیروز به کمک تهیونگ نیاز داشت؟
که صدای کوتاهِ کنار زدن پرده به گوشش رسید. تهیونگ رو توی لباس های خودش دید. خنده ای کرد و به تهیونگ خیره شد:« اوهه، نگاهش کن. تا دیروز میگفتی کسی توی همچین لباس هایی منو جدی نمیگیره و حالا خودت یدونه از اون لباسا رو پوشیدی! بذار بهت بگم، تو هر لباسی هم بپوشی من باز هم جدیت نمیگیرم.»
تهیونگ درحالی که کت و شلوار بالنی جینش رو روی صندلی میذاشت قهقهه ای زد.
جونگکوک ابرو بالا انداخت:«‌چیز خنده داری هست؟»
تهیونگ خنده اش رو کمتر کرد و هم زمان دست زد. بعد مکثی کرد:« اوه، مگه نمیدونی؟ قانون بیست و چهارمِ قدرت، توی دنیای قدرت، کسی که بیشتر واکنش نشون بده بیشتر تحت تاثیره. مهم نیست اون واکنش لرزش باشه یا نیشخند، جئون. »

شرایط:
۱۱۰ لایک ۱۰۰ کامنت (نظرتونو بگید. لطفاً کامنتا رو از ایموجی و چرت و پرت پر نکنید پاک میکنم.) ۳۰ بازنشر