میدانی ؟

میدانی ؟
نه که دلتنگت نشوم ، نه ...
امّا من دلتنگی هایم را قایم میکنم !
چون من جزو آن دسته آدم های خوشبختی نیستم که دلشان تنگِ یار شد تلفن را بردارند و برای فُلان ساعت در همان کافه ی همیشگی قرار بگذراند ...
نه جانم ... :)
من از آن آدم های نگون بختی ام که باید دلتنگیشان را لا به لای جزوه های درس سر کلاسِ استاد قایم کنند .
از آن آدم هایی که اگر روزی خیلی دلشان گرفت ؛ قاب عکس کهنه را از کُمدِ ممنوعه در می آورند و به چهره ی " اویِ " از دست رفته شان یک دل سیر خیره میشوند .
من شاید از همه ی شهر دلتنگ تر باشم ،
امّا یاد گرفته ام دلتنگی ام را به روی خودم نیاورم