در پی ڪافہ دنجی هسـتم...

در پی ڪافہ دنجی هسـتم...
تـــــه یڪ ڪوچه بن بسـت فرامـــــوش شده...
ڪه در آن،یڪ نفر از جنـــــس خودم
دســـــت و دلبازانه
از خودش دست بشوید گهگاه
و حواســـــش به فرامـــــوش شدن ها باشـــــد
ڪافه ای با دو سه تا مشتری ثابت و معتاد به آه
ڪافه ای دود زده با دو سه شمع نه چندان روشن
و گرامافونـــــی
ڪه بخـــــواند:گل گلدون،بوی موهات،ای ڪه بی تو خودمو....
و تو یڪ مرتبه احساس ڪنی
ڪافه یڪ ڪشتی طوفان زده است
وسط خاطره هایی ڪه تو را می بلعند...