اگه سالها بعد سالهاي خيلي دور بازم به يکي دلبستم...

اگه سالها بعد سالهاي خيلي دور بازم به يکي دلبستم...

دوســــتت دارم رو اصلا به زبون نميارم...

قربون صدقه رفتن که هيچي...

نگراني ام بروز نميدم...

وقتي حالش خوب نبود باهاش صحبت نميکنم و آرومش نميکنم...

بجاش ميگم برو يه دوش بگير بهتر ميشي....

باهاش زياد بيرون نميرم ، تا اگه جدا شديم خيابوناي شهر عذابم ندن...

به چشماش خير نميشم ، تا دلم گير چشماش نشن...

سعي ميکنم وقتي داره خودشو برام لوس ميکنه بحث رو عوض کنم ،

تا صداش که يادم اومد ديوونه نشم....

وقتي خواست قسم بخوره که تنهام نميزاره ، انگشتمو ميذارم رو لبش و

ميگم لازم نيس قسم بخوري ، حرمت خدا رو نشکون...

خلاصه اصلا بهش گير نميدم و پاپيچه کاراش نميشم...

انگار نه انگار...

تاوان دلبستن به آدما يه عمر پشيمونيه و گريه...!!!