سی سالْ ابر و باد و بارانْ پُشتِ سر دارم

سی سالْ ابر و باد و بارانْ پُشتِ سر دارم
برفی ست بر مویم، عزیزی در سفر دارم"*
دنیا نمی داند، نمی فهمد، که بی عشقم
از زخم تنهایی چه خونها در جگر دارم
یخ کرده قلبم زیر برف غربت اما من
در سینه ام آتشفشانی پر شرر دارم
من آن درخت پیر کنج باغ اندوهم
که زخم غم را یادگاری بر کمر دارم
هرکس مرا دیده زده زخمی به روی دل
من چشم لطف اینک فقط از یک تبر دارم
دل خسته ام دیگر، مرا باید که بندازند
من آرزوی خفتنِ جایی دگر دارم
اینجا که سی سال است جا دارم، قرارم نیست
سی سالْ ابر و باد و بارانْ پُشتِ سر دارم
دیدگاه ها (۱)

زندگی در گذر است جوانی هم رهگذر.

پارت دهم (پارت آخر): «روی لبه‌ی آتش، رقص تا به آخر»مه غلیظی ...

✦ اولین گناه ✦فصل دوم: مردی که در سایه ایستاده بوداز وقتی به...

خسف | قصه سی و ششم: نرجس خاتون- بخش دوم

✦ پارت دهم: بازگشتِ خاموش ✦---صبحِ روز بعد، دیلا قبل از طلوع...

✧ᏕᎮᏗᏒᏦ✧𝟜و اگر من برای همه‌ی دنیا چیزی نبودم، عیبی نداشت، فقط...

🍁سرزمین سبز🍁

#دلنوشتهخدایا بیا بنشین؛ تنها دو کلام حرفِ دل دارم ! می شود ...

جان سخت

خدایا بیا بنشین؛ تنها دو کلام حرفِ دل دارم !می شود مرا ببری ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط