عصر که می شود

عصر که می شود
دلم هوایت را می کند
هوای تو وخنده هایت
عصر که میشود
بی قرار می شوم
بی قرار خنده هایت
باز هم تنگ غروب است و دلم غَم دارد
بین گل ها همگی عِطر تو را کَم دارد
کاش بودی که نلرزد دلم از تنهایی
بی تو بسیار دلم غصه و ماتم دارد