نشسته بود روی سکو

نشسته بود روی سکو
...نگاهش
تا بلندای باور دست هایی پرواز می کرد
که سنگینی غربت آغوشی را
به دوش می کشید

در آشفتگی خیالش
بوسه سرخی از غنچه گلی می چید
که آن سوی پارک
روی نیمکت تنهایی خود
نشسته بود