لوسیا از تعجب خشکش زد نگاهی تند به جونگکوک بعد دوباره به مادرش انداخت

.𝓟𝓪𝓻𝓽 ⁶⁴.
.𝕽𝖊𝖉 𝕬𝖑𝖆𝖗𝖒.
፨𝑅𝑒𝑑 𝐴𝑙𝑎𝑟𝑚፨



لوسیا از تعجب خشکش زد، نگاهی تند به جونگکوک، بعد دوباره به مادرش انداخت..

بزاق دهانش را به آرومی از گلویش پایین داد و با لرز قدمی جلو برداشت و گفت:

_ مادر..!

اما در دلش لعنتی به خودش فرستاد، نباید سوارِ ماشینش میشد، باید بیشتر دقت میکرد.
الان مادرش چه فکری میکنه؟
اگه پدرش ببینتش چی؟!
قطعا خودش رو تا هفته ها داخلِ اتاق حبس میکرد، و جونگکوک رو دار میزد!

جونگکوک بی حرف همان‌جا ایستاده بود، نگاهش بین مادر و دختر در گردش بود.
اما به وضوح استرس دختر رو شکار کرد.

مادرش با قدم های بلند سمتشون قدم برداشت. تند و با عجله.

لوسیا ناخواسته چشماشو بست، اول منتظر سیلی اش بود، بعد داد و فریاد های مادرش.
نه شایدم اول داد و بیداد هاش، بعد یک سیلی محکم و درد آور!

دستاش رو ناخودآگاه کنار دامنش مشت کرد، شانه هایش را منقبض کرد.

اما ناگهان، با گرفته شدنِ صورتش سریع چشم هاش رو باز کرد.
دستای مادرش، قابِ صورتش شده بود و با دقت نگاهش میکرد.

و بدونِ اینکه فرصتی برای حرف زدن به لوسیا بده، تند گفت:

_ معلوم هست کجا موندی!...از نگرانی مردم!

لوسیا لب هاش رو باز کرد و بریده گفت:

_ من خوبم....کوله ام پیشِ دوستم جا مونده بود، برگشتم تا اونو بگیرم!

مادرش بعد حرفش، نگاهش رو به جونگکوک داد، که کمی عقب تر ایستاده بود و بی هیچ تکانی متقابل نگاهش میکرد.

بارون همچنان میبارید، و تقریبا لباسِ مادرش را هم خیس کرده بود.

بعد دوباره نگاهش رو به دخترش داد و گفت:

_ بعدا حرف میزنیم....هر دوتون بیاین داخل بارون شدیده.

لوسیا متعجب نگاهش کرد، که جونگکوک هم ناباور گفت:

_ بله؟

مادرش سریع چرخید و گفت:

_ عجله کنید دیگه!

و دست لوسیا رو کشید و سمت خونه رفتن، جونگکوک هم بعدِ کمی مکث، که انگار وضعیت رو میکاوید، خودش رو جمع کرد و با قدم های بلند، پشت سرشان سمتِ خونه رفتن.


ادامه دارد...