تو بادبادک بازیگوشی بودی

تو بادبادک بازیگوشی بودی
که با دنباله ی عطرش
هر روز
از خیابان نوجوانی‌ام می گذشت
و من کودکی که می دوید،
می دوید،
می دوید... و نمی رسید.

کودکی که موهایش جوگندمی شدند،
اما هرگز نخواست بزرگ شود
چرا که بزرگ شدن،
فراموش کردن تو بود!

من کودکی بودم که تمام عمر 
می دوید و دست تکان می داد،
برای بادبادکی
که با بادها می رقصید،
و او را نمی دید.






"یغما گلرویی"