ت

تـࡎߊ‌ܥ‌‌ܦ̇ܨ

p²

دخترک لبخند ریزی زد؛

"مهم نیست. تموم شد"


رفت اما پسرک دنبالش راه افتاد؛


"اینطوری که نمیشه. چطوری جبران کنم؟"

دختر ایستاد و کمی فکر کرد؛


"فقط به یه قهوه مهمونم کن"

لبخند پهنی روی صورتش نمایان شد.
و انقدر مست کننده که قلب دخترک بخاطرش به تپش می افتاد.

---

داخل کافه روبه‌‌روی هم نشستند

با لبخند هایی گرم که سرمای شدید زمستان توان مقابله با آنها را نداشت به هم خیره بودند

سکوت خاصی بین اون دو وجود داشت
سنگین اما زیبا

تا اینکه دخترک شیشه های سکوت را شکست

"خب... این قهوه شاید خیلی ساده بنظر بیاد
اما میدونی چی اون رو خاص می کنه؟

جین با چشمانی گرد و صورتی که تعجب در آن نمایان بود پرسید؛

"چه چیزی؟"


"قهوه مراحل سختی رو طی میکنه.. از برداشت تا شستشو و پودر کردن.
و بعد با چند چیز مخلوط میشه..
آب و گاهی شیر و شکر
و ما باز هم قهوه صدا زده میشه.
مثل زندگیه آدما . کسی براش مهم نیست چی کشیدی،
چقدر ضربه خوردی، و چقدر دلت خواست پا پس بکشی
فقط آخرش و تماشا می کنن و حسرت میخورن و فقط تو میدونی چی گذشت تا شد"


ߊ‌ܥ‌‌ߊ‌ܩܘ ܥ‌‌ߊ‌ܝ‌ܥ‌‌!




#درخواستی #چند_پارتی #تک_پارتی