کمند زلف به دوش افکن و به صحرا زن

کمند زلف به دوش افکن و به صحرا زن
که چشم مانده به ره آهوان صحرا را
_____________________________________________________________________________________________________________________________
به شهر ما چه غزالان که باده پیمایند
چه جای عشوه غزالان بادپیما را
_____________________________________________________________________________________________________________________________
فریب عشق به دعوی اشگ و آه مخور
که درد و داغ بود عاشقان شیدا را

شهریار