به چشمک اینهمه مژگان به هم مزن یارا****که این دو فتنه بهم

به چشمک اینهمه مژگان به هم مزن یارا****که این دو فتنه بهم می زنند دنیا را
چه شعبده است که در چشمکان آبی تو****نهفته اند شب ماهتاب دریا را
تو خود به جامه خوابی و ساقیان صبوح****به یاد چشم تو گیرند جام صهبا را
کمند زلف به دوش افکن و به صحرا زن****که چشم مانده به ره آهوان صحرا را
به شهر ما چه غزالان که باده پیمایند****چه جای عشوه غزالان بادپیما را
فریب عشق به دعوی اشگ و آه مخور****که درد و داغ بود عاشقان شیدا را