تقدیم به امام مظلومم خامنه ای کبیر：

تقدیم به امام مظلومم خامنه ای کبیر：

هیچ پرسیده ای
دلی که چون خورشید، عطر امید می پراکند
اندوه بی پایان خویش را با گلوی چاک چاک کدام چاه، شبانه نجوا می کند

اشکهای لامجال دلتنگی اش را پشت کدام چشمه ی لبخند نهان می دارد

هیچ دانسته ای آن حنجره ای که آهنگ زلال محبت می نوازد
شاید نی باریکی باشد در محاصره ی موریانه های بغض؟

ببین!

این چشمها که در امواج روشن اندوه شناورند
را کدام نگاه خیس، پنجره میتواند شد
این سینه ی از آتش، آکنده را
این اقیانوس آرام خسته را
کدام جهان در میان تواند گرفت...