کَمانه می کُنَد به دل ، طلوع ِ ناگهان ِ تو

کَمانه می کُنَد به دل ، طلوع ِ ناگهان ِ تو
و شب شکسته می شود در عمق ِ آسمان ِ تو
همین که می نوازی ام ، به مهرخند ِ کوچکی
شکفته می شود گُلی به جان من ، به جان ِ تو !
‌با ما که زمانه ؛ ذره ای یار نشد
مثل دل ما دلی گرفتار نشد
آن لحظه ی با شکوه باهم بودن
افسوس که هیچ وقت تکرار نشد