پـــــدر که باشی

پـــــدر که باشی

به جرم پــــدر بودنت , حکم همیشه دویدن برایت میبرند

بی اعتراض به حکم فقط... میدوی! و در تنهایی ات نفسی تازه میکنی

پدر که باشی

در بهشتی که زیر پای تو نیست باز هم دلهره هایت را مرور میکنی

درهر چین و چروک صورتت یه قصه از زندگی خوابیده و درعمق

نگاهت یه انتظار و چشم به راهی است بی پایان