پدر که باشی به جرم پدر بودنت , حکم همیشه دویدن برایت میبر

پدر که باشی به جرم پدر بودنت , حکم همیشه دویدن برایت میبرند بی اعتراض به حکم
فقط میدوی !
و در تنهایی ات نفسی تازه میکنی...
پدر که باشی در بهشتی که زیر پای تو نیست باز هم دلهره هایت را مرور میکنی....
درهر چین و چروک صورتت یه قصه از زندگی خوابیده و درعمق نگاهت یه انتظار و چشم به راهی است بی پایان.