پدر که باشی

پدر که باشی

به جرم پدر بودنت , حکم همیشه دویدن برایت میبرند

بی اعتراض به حکم فقط... میدوی! و در تنهایی ات نفسی

تازه میکنی

پدر که باشی در بهشتی که زیر پای تو نیست

باز هم دلهره هایت را مرور میکنی

درهر چین و چروک صورتت یه قصه از زندگی خوابیده و

درعمق نگاهت یه انتظار و چشم به راهی است بی پایان . . .
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::