غریب افتادیم...

غریب افتادیم...
بین آدمهایی که برایشان می مردیم و برایمان تب هم نکردند!
دلمان خوش بود به همین بودنشان...
آدم ها می آیند و میروند و فقط می ماند خاطراتشان که گاهی بیخ گلوی آدم را میگیرد وفشارمیدهد وبعد تو می مانی و زمان، و امید به روزی که فراموش کنی ...!
غافل ازاینکه دلی که وصل شده کنده نمیشود به این آسانی..
دلی که دوخته شد به جایی شکافته نمیشود به این راحتی...
این یک حقیقت است...
بزرگترها دروغ میگویند که زمان چاره ی کاراست...
جان می کنی و دل نمی کنی!!!