رفيق...

رفيق...

من میــنویــسم از درد دل گــرفتــه ام ...
از دنــیا ...
از بــــــی وفــــــایی هــــــایش ...
از آرزو هایــی که بهــشــون نرســــــــیدم ...
از حــســرت هــــــایم...
از دلــتنــگی هــایم ...
امــا گــاهی مــــــی شــــــود که حــرفــی نــدارد دلــــم ...
آنــــگاه ســکــوت مــهتــابــی شــب هــایــم تــمــام فــــریــــادم مــــی شــود رفــــیــق !!
بــیــا در عــاشــقانــه هــایــم شــریــک بــــاش
صــدای بــی قــراری بــاران را زمــزمــه کــن با دلــــــــم
و کــمــی از دلــتــنــــــــگی هــایــم را قــــرض بــگــیــر ...
آذیــن مــی بــنــدم احــســاســی را که هــیــچ آغــوشــی نــمــیــتــواند عــاشــق تــرش کــند ...
جــــز آغــوش خــــــدا ...
بــخــنــد بــرای دلــم
گــاهــی بــا هــمــیــن لــبــخنــدت غــم هــایم هــمــه گــــــــم میــشــوند ...
بــــاور کــن ...
احــــســاســم را
که حـــــقیـــــقت مـــــن از آنـــــچه در نـــــوشتـــــه هایـــــم میخـــــوانی تـــــلـــــخ تر اســـــت
آری بـــــاورکـــــن رفـــــیـــــق ...