زن که عاشق می شود شعر از لبانش می خزد

زن که عاشق می شود شعر از لبانش می خزد
با همان لبها که گاهی یار خود را می گزد

گیسوانش را که گاهی ژول و افشان میکند
شعر، لای ِ گیسوانش مثلِ بادی می وزد.