من ازاین فاصله تالمسِ تنت می ترسم

من ازاین فاصله تالمسِ تنت می ترسم
از همین رفتنِ بی آمدنت می ترسم

هُرمِ نزدیک شدن تاتومرا می خواند
من زمستانم و از کاپشنت می ترسم

تا تواز محوِتماشاشدنم بیزاری
خب من ازلحظه ی زیباشدنت می ترسم

تاسحرآمَدنت هرشبِ این تنهایی
ازهوایی شدنِ پیرهنت می ترسم

آنقدرنه که به من گفتی وطردم کردی
به خدا ازحرکاتِ دهنت می ترسم

همه ی عمرگرفتارِتو هستم اما
ازهمین پاسخِ دندان شکنت می ترسم

من هنوزم شبِ بی حوصله ام باورکن
از فراموش شدن در وطنت می ترسم...